Sana yavaş yavaş alıştığım zaman ayrı kaldığımızda anladım içimdeki duyguları, hislerimi… Kimseye söyleyemediklerim büyüdükçe büyüdü ve içimde tutamaz oldum. Bu diğerleri gibi değildi,olmayacaktı bundan emindim. Artık sadece bana açılmanı bekliyordum. Sonunda umutsuzluğumun başlarındayken söyledin “sana platonik aşıktım” diye. Platonik olmadığını sende biliyordun ve tek söylediğim bu olmuştu zaten.. Birden bire nasıl başladığımızı anlamadan kendimi bıraktım sana.. Seninle mutlu olduğumu düşündüm, sadece sevdim. Senleyken at gözlüklerimi taktım gözlerime, kimseyi görmeyeyim diye.. Dünyanın en mutlu insanı sanıyordum kendimi. Sana sonuna kadar güvendim. Hiçbir zaman biteceğini düşünmedim. İstemedim kötü şeyler düşünmek, mutluydum ben, seninle mutluydum. Varlığın zaten tüm kalbimi kaplıyordu yetmedi aklımı kapladın. Başka şey düşünemez oldum. Hayatımda senden başka şeylerin de olduğunu unutmuştum. Her şeyi,herkesi silip attım. Gözümü kırpmadan geçmişimdekileri sildim,senin için kalpler kırdım ama umurumda olmadı, sen vardın çünkü.. Senden öncesi yoktu artık benim için.. Senden sonrası da olmayacaktı. Düşünmek istemiyordum bunu.. Çünkü seni seviyordum ve senin de beni sevdiğini biliyordum ya da bilmek istiyordum.. Abartılarla yaşamadık hiçbir şeyi.. Önceden tanıdığımdan bambaşka bir insanla karşılaşmıştım başladığımız gün.. Sana layık olmaya çalıştım çünkü seni mükemmel olarak tanıyordum artık. Birden bire içimde böyle nasıl büyüdün bilmiyordum.1 ay önce senin farkında bile değildim ve bu seni çok yaralamıştı biliyordum artık. Tamamen kapladın benliğimi. Ne yaptın da bu kadar derinlemesine etkiledin beni.. Anlayamıyordum bir türlü. Her zaman yanında oldum, seni anlamaya çalıştım. Seviyorduk birbirimizi ya da öyle sanıyordum. Ama sonunda hiç hesapta olmayan biri çıkageldi aşkımızın ortasında.. Nefret ettiğini söylüyordun ondan. Biliyordum bunu, inanıyordum sana. Aranızda çıkan tartışmayla hiçbir alakam olmadığı halde suçlu ben oldum. Günlerce konuşmadık ve sonunda yanında olmamakla suçladın beni. Haksızdın, biraz bencil düşüncelerinden kurtulabilseydin sen de görebilirdin bunu.Üniversiteye hazırlanıyordun ve gerçekten vaktini harcamamak için uğraşıyordum ama bunun bile farkında olmadın.Geleceğinin benden önemli olduğunu senden iyi biliyordum kimi zaman.Ama sen bunu bir bahane olarak kullandın.Aklında bir şey kalmasını istemediğini ve her şeyin bitmesini söyledin.Sana göre mantığın duygularından öndeydi.Anlayışla karşıladım bunu ve gerçekten en iyi dileklerimle bitirdim görünürdeki ilişkimizi.Ama içimdeki sen bitmemiştin.Senin için hep en iyisini istedim.Çünkü senin hala mükemmel olduğunu düşünebilecek kadar salaktım.Beni salak yapan sendin.Bu ben değildim beni sen değiştirmiştin..İçimde her zaman bir umut vardı ama bu umudu söndüren şeyin senin gururun olduğunu düşünüyordum.Aşkta gurur olmaz diye düşünerek silip atmıştım kendi gururumu.Artık seninki bana dert olmuştu.Her şeye rağmen hala “sen”din benim için. 1-2 ay içerisinde anladım ne kadar yanıldığımı. Hala seni görmek için çabalarken okulda, gördüm sonunda. İstediğim bu değildi. Seni beni düşünürken görmek istiyordum, arkasından saydığın kişiliksiz kişiye gülümserken değil... O an yıkıldı içimdeki sen, bittin benim için. Ya da en azından bitmen gerekti. Kabullenemedim bana yaptığın bu şerefsizliği, adiliği. Mükemmel dediğim insanın kocaman bir sıfır olduğunu anladım.Hayatta hiç kimseye güvenmemem gerektiğini,seni düşünmelerimin gereksizliğini,seni tanımanın saçmalığını,seninle geçirdiğim vaktin aslında harcanmış olduğunu anladım.Artık benim tanıdığım emre değildin.O an iğrendim kendimden,sana güvendiğim ve inandığım için lanet ettim kendime.Seni düşündüğüm her dakikaya lanet ettim.Seninle ilgili her şeyi yakıp attım ama bir türlü çıkmadın yine içimden.Beni kaplayan sevgin birden bire ne olduğunu anlayamadığım bir duyguya dönüştü.Aşk değildi,nefret değildi neydi peki?! Hala seni düşünüyordum, hala seni görmek için can atıyordum onunla göreceğimi bilsem bile.. Ne istiyordum bilmiyordum. Sonunda mezun oldun, gittin artık okuldan. Gidişini sessizce gözüm yaşlı izledim ve söz verdim kendime seni unutacağıma dair..Bir daha seni görmemem yetti sözümü gerçekleştirmeye, en azından içimdeki sevgiyi bitirebildim, sildim seni kalbimden. Ama aklımdan asla silmeyeceğim seni, yaptıklarını unutmamak için, silmeyeceğim. Bir daha bu hatayı yapmamak için kimseye güvenmiyorum artık. Güvenmemem insanları yaralasa da artık ben de senin gibi bencil düşünüyorum. Ben kırılacağıma onlar kırılsın, onlar üzülsün. Hayatıma kattığın şey mutluluktu ilk başlarda, şimdi ise koca bir sıfır ve hala aklıma geldiğinde en fazla bir-iki damla gözyaşı belki… Bu da sona erecek bir gün biliyorum ve o günü iple çekiyorum. Tüm bunları sana karşı içimde olan bir sevgiyle yazmadım, sadece hayal kırıklığı artık benim yaşadığım. Ve sana âşık olduğumu söylediğim günlerden sonra artık söyleyeceğim tek şey… “ sen yoksun artık, sadece ben varım ...”
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder